Od Hailey C.D Andrew

Nie podobało mi się jego podejście, wiedziałam, że tak czy owak, będziemy musieli udać się do liderów po pełną zgodę. Usiadłam, by włożyć i zawiązać drugiego glana.

- Powiesz mi dzisiaj czy nie?! – warknął głośno kierując głowę w moją stronę. Nie wytrzymałam.

- Przestań tak na mnie naskakiwać do cholery! – wyprostowałam nogi. Usłyszałam jak wszystkie moje kłykcie strzeliły głośno. Chłopak zmieszał się odrobinę, choć z jego twarzy nie mogłam wyczytać nic innego, oprócz złości. Po chwili wyprostował się i podszedł, niemalże podbiegł do mnie.

- Nie dam Ci iść samej, nie poza kolonie. –rzekł stanowczo.

- Czemu się tak zachowujesz?! Nawet  mnie nie znasz Andrew!

- An!. – poprawił mnie, a na czole wyskoczyła mu pulsująca żyłka.

- Będę mówić jak mi się będzie podobało. – fuknęłam. W jednej chwili znalazłam się w kompletnie innym miejscu. Chłopak przygniatał mnie swoim Torsem do ściany tuż przy drzwiach, zaś na ramionach zaciskał mocno swoje dłonie. Był tak blisko, że czułam jego ciepły oddech na swojej szyi. Przeszedł mnie zimny, lecz miły dreszcz. Wpatrywał się w moje oczy, jakby usiłował znaleźć w nich cokolwiek przydatnego.

- Przestań. – szepnął. – Przestań grać taką obojętną i zimną.

- Nie gram. Nie podoba mi się twoje podejście i zachowuje się całkiem normalnie. Chyba postawiłeś mnie w zbyt barwnym świetle.

- Kłamiesz. Łżesz jak z nut, widzę to w twoich oczach.  Nie chcesz mnie przy sobie – trudno. Będziesz na to skazana bo nigdzie beze mnie nie pójdziesz.

- Zobaczymy. – mruknęłam. Chłopak powoli odsunął się ode mnie, po czym wrócił z powrotem do swojej szafki. Zarzuciłam na plecy kurtkę, a po chwili też plecak.

- Idę porozmawiać z Liderami co do wyprawy, jeśli się zgodzą..

- Sam porozmawiam z Lane’em..

- Jak sobie chcesz. – zamknęłam drzwi i ruszyłam prosto do pokoju liderów. Na moje szczęście, na miejscu zastałam wszystkich.  Dokładnie omówienie planu nie trwało długo, Lane jak zwykle wytłumaczył mi jak pięciolatce, co mam robić w sytuacji zagrażającej życiu. No tak, najlepszy tropiciel udziela najlepszych rad w kierunku swojej profesji. Harper wręczył mi jakiś pistolet, był wielki i niewygodnie leżał w dłoni. A Marlowe? Ta zmierzyła mnie tylko wzrokiem. Wychodząc z Sali wpadłam na wyposażonego już Andrew’a.

- Moja kolej, tylko poczekaj na mnie! – Rzekł  z uśmiechem. Ja tylko stanęłam pod ścianą i czekałam. Po około godzinie drzwi powtórnie się otworzyły.

- Jak mówiłem, jesteś na mnie skazana. – wyszczerzył się.

- Niestety.- sapnęłam w odpowiedzi.

- To jaki jest cel wszystkiego?

- Jak zwykle, zbadanie terenu, flory i fauny. Musimy również znaleźć jakiekolwiek oznaki po Tomie.

An?